Tuesday, December 13, 2016

10 year anniversary of Telemark Snow Events, Val Senales

From 1-4 December 2016, we had a great pleasure to open the season 2017 and close the 2016 with the exceptional international telemark opening in Val Senales, Italy
Telemark snow events was celebrating their 10th anniversary with this events, for which occasion the president of TSE Mariano Valcanover had a welcoming speech and resume of 10 years of telemark in Val Senales.  Ricardo Torri and Ilaria Valcanover presented the results of the questionnaire comparing answers what telemark means to the people passionate about it. Giuliano Pederiva and Annaliza Diloreto were talking about the physical body position related to telemark skiing and its evolution, presenting the latest method "Telemark experience". On the 3rd of December the evening program was reserved for the life story of legendary Giorgo Diadola and his unique telemark experiences across the globe including descents from 8000m peaks on the Himalaya, back in the 80's. Same evening Macedonian climber and telemark skier Ilina Arsova had a premiere talk and video show from the latest telemark ascent to Denali, 6195m - highest peak of north American continent.
The event was fun, educative and efficient with many new friendships between international telemark promoters and many newborn passionate telemarkers who are just about to spread the word..

http://www.telemarksnowevents.it/New-Page-2.html


Tuesday, September 20, 2016

The 7 summits dream, personal story by Ilina Arsova

The 7 summit dream, by Ilina Arsova

July 2006, my first contact with a big icy mountain. Exactly 10 years ago with members of the mountain rescue unit from the Macedonian Red Cross, we have reached the beautiful Mont Blanc summit 4807m. as a highest peak of the Alps and Western Europe. That was the beginning of an intense addiction and desire for spending more time at altitude, thin air and snow. All my future plans went in direction of climbing and mountaineering, although that was not my priority at the time. After having spent almost two years climbing and mountaineering around Asia (2008-2009), reaching the first 5000m and lots of rock climbing routes, the appetites were growing together with the heights. By the end of 2009 with my partner Ilija Ristovski we had already experienced dozen of 3000 - 5500m peaks in China, Turkey, Indonesia & Kazakhstan. Traveling and working at the same time was not easy for supporting the passion of high altitude mountaineering, yet things were moving in right direction while challenging expedition trips were taking over our hearts and  lives.
The trip to Argentina in 2010 climbing Aconcagua with Ilija, was a crucial chapter for me. This trip was extremely emotional and hard since my partner was urgently hospitalized due to infection which occurred while the acclimatization preparation at mt. Ballesitos (5500m) near Mendoza. By mutual agreement I ended up climbing Aconcagua alone, carrying my own tent and food without any support. At the end we were both happy with the result, summiting in solo style and only 6 days time. Aconcagua was a famous story in Macedonia as a first Macedonian lady on 6963m, which was a good promotion for the mountain sports in the region and refreshing motivation for other female athletes.
The passion for steep climbing in combination with altitude, resulted with another intense training on the Alps, in 2011 where again with Ilija we climbed Mt Blanc, Breithorn and Matterhorn. This was the first Macedonian ascent on Matterhorn from Leone ridge as well as first Macedonian woman on this beautiful Alpine pyramid.
Same year together we have accomplished one big and challenging project, Ama Dablam 6856m with the expedition of a British leader Tim Mosedale. Ama was an exceptional experience for both of us, bringing us to a  higher level of high altitude experience and technical climbing on steep icy terrain. Ama Dablam is the dream of many climbers and for sure it was ours. The mountain is powerful, dangerous, yet aesthetically beautiful and it gave us strong feeling of respect and motivation.
From the summit of Ama Dablam, for the first time we have made visual communication with Mount Everest across the way, when I had my first stronger inner feeling that I can do it next.
Before attempting Everest I felt motivated to make some more altitude experience, while fighting the battle to fund rase the money for it. In meantime I have organized a small Kilimanjaro trip in 2012 and an attempt for Denali in May 2012, another unsupported private organisation with my partners Ilija and Nadir. Denali ended with maximum altitude reached of around 5100m, due to bad weather, intensive snow storms and avalanches which caused accidents and deaths. Denali remained a special mountain for all of us and a very strong experience, which I knew one day I will repeated.
Finally 2013, the terrain was ready for launching the project First Macedonian woman on Everest which besides being a personal dream and a personal challenge, it was a National motivation as well. With this step the level of Macedonian mountaineering and alpinism especially among women was pushed further which effected positively in promotion of the sports and motivating the surrounding community.
After 10 peaks over 5000m, and 2 close to 7000m, decent  rock climbing and rope access experience, I felt technically prepared for the highest Earth's summit, Sagarmatha 8848m.
Everest is a long journey, both mentally and physically demanding. 2 months in lack of comfort, limited supplies, hygiene, food and improvised living conditions. The expedition trip led by Tim Mosedale is very professional requiring all members to be independent and self sufficient to a high level.  After 3 weeks of Base camp approach followed  by 2 weeks of high altitude acclimatization up to camp 3, at 7350m, we were preparing for the summit push and waiting around 10 days for a clear weather window. The aim was to avoid any possible crowd, so we departed earlier than other groups. We started from South Col at  8pm on the 22nd of May, and we summited on the 23rd of May 3:15 am, with not many people on the mountain. It was a bit too early to wait for the sunrise, still we enjoyed some beautiful Himalayan panorama raising up in the dawn. The summit push took us 7 days in the following order: Day 1: BC-Camp2; Day 2: Rest; Day 3: Camp 2- Camp 3; Day 4: Camp 3 - South Col; Day 5: waiting for wind to come down - departing for summit in the evening; Day 6: Summit - Camp 2; Day 7: Camp 2 - BC
After successfully climbing Everest, Aconcagua and Kilimanjaro  the 7 summit project was keeping me restless to complete it. Elbrus 5642m, was the next target in 2014 where I went solo and for the first time in ski - telemark style. The new challenge was descending big mountains on skis, so Elbrus was a good practice. Every mountain is different and there is no space for underestimation. Elbrus was another exceptional story. I tried to summit in 4 days with skis on my back and bad weather. Due to fear in low visibility and lack of acclimatization, I have turned back from 5600m just bellow the summit,  to return again two days later and climb the summit after being encouraged by my father. Speaking with him on viber from Cheget village he informed me that the forecast is improving, I am already acclimatized and if I don't try the summit again, I will regret the rest of my life :)  That is how I ended up climbing the mountain twice in a week dedicating a small summit video to my parents - my biggest support ever.
Few more trips followed the last years. As I usually go unsupported with low budget due to lack of sponsors, trips were depending on financial possibility. Skiing from altitude was the new passion driving me in the last 2 years since I started Telemark with Italian crew of TSE. The Alps became a regular destination for training, but also in 2015 we did a pure female international team to explore freeride and backcountry possibilities in Iran, as well to empower the culture for women in sports in this biblical country.  Skiing telemark from Mera peak 6476m in Nepal, was the second project in Nov 2015 and my personal record for high altitude skiing. Mera was also a good preparation for Filip and me, planning the Denali ascend which finally happened in May 2016. 
The North American giant Denali 6194m, was the 5th out of the 7 summits list and coldest mountain I have ever experienced. We summited in good visibility but strong winds on the 24th of May 2016 together with my partner Filip Vasileski, after 17 days on the mountain. The weather was rapidly getting worse with new snow storm coming in. I managed to go down the same day till camp 4 (4350m), with mild frostbites on the nose, fingers and toes. Filip and another 5 climbers got trapped in the storm and stayed up at high camp (5250m) another 3 days sharing gas and food waiting for the winds to come down. Officially we successfully ended up our mountain trip on the 29th of May, arriving to Talkeethna town.
The 7 summit dream remain. 2 continents are missing to become first Macedonian woman completing this world's extreme mountaineering project which only 60 women worldwide have completed. Other challenges for ski - alpinism projects are also waiting on a separate list. The ultimate challenge for me at the moment would be non supported 8000m ascent on skis and preferably with no oxygen use. Any financial and equipment support is highly appreciated. More info about my latest activities on http://ilinaarsova.blogspot.mk/ and https://www.facebook.com/ilina.arsova


Thursday, July 7, 2016

DENALI 6194m, Alaska: Ilina Arsova & Filip Vasileski

DENALI 6194m, Alaska
Ilina Arsova & Filip Vasileski
First Macedonian woman & 5/7 Summits
The North American giant, Mt Mckinley or Denali 6194m, was finally scaled by first Macedonian woman, Ilina Arsova, and Filip Vasilevski, first time Ohrid mountaineer.
This experience was definitely among the most challenging ones so far,for both of us. As unguided  self sufficient expedition, we had to manage all expedition needs, from transporting over 60kg load each,to forecast related decision making.
We stood at the highest point of the North American continent, on the 24 th of May at around 15h, in very strong winds and extremely cold temperatures, after 17 days on the mountain.We choose a small weather window splitting the way with one overnight at high camp(17 000ft). The sudden arrival of another snowstorm resulted with splitting of our team, and 3 more days at high camp for Filip, together with Turkish, American and Australian team.
With the 5th out of the 7 summit project, and small frostbites to remember,our team meets again on the 29th of May,safely back at the BC and Talkeethna town.
For myself the challenge was even stronger,accessing most parts of the mountain on telemark skiis, which was a big dream for a while.This was my second attempt on Denali after 2012, when with my colleagues Ilija Ristovski and Nadir Murseli we reached the maximum height of 5100m (below 17 000ft high camp). This magnificent mountain pulls very strong emotions through my personal story.


Denali 6194m, Ilina Arsova i Filip Vasileski

Искачување на Денали 6194м, Илина Арсова и Филип Василески

Највисокиот врв на Северна Америка беше петтиот предизвик од циклусот „7 врвови на 7 континенти“, кој го искачивме на 24 Мај оваа година.
Заедно со Филип досега искачивме неколку врвови во минатите години што беше добра подготовка за конечно заедно да заминеме и на Денали (Мекинли), како еден од најсериозните и најизолирани врвови во светот.

Заминавме од Скопје на 5 Мај,  за на 7 Мај веќе да летнеме со глечерско авионче од градчето Талкитна до Базниот камп на висина од околу 2200м. Истиот ден продолживме до камп 1 на 2370м, до каде што стигнавме по 3ч и 50 минути одење. 
Во пониските делови глечерот беше во солидна состојба, со доволно снег кој ги покрива повеќето пукнатини. На почетокот се движевме побавно обидувајќи се што подобро да се усогласиме со Филип бидејќи тој се движеше со ракети за снег, а јас со скии. Носиме доста терет и храна за околу 20 дена. И двајцата носевме од 50 - 60 кг распоредени на санка и на ранец.  Оваа планина е посебно напорна бидејки целиот товар за дваесет дена го носиме сами: два шатори, неколку литри гас за готвење, две кујни, храна за дваесет дена и топла облека. Се мора да носиме сами до висинскиот камп 4 на 4350м надморска височина. За таа цел теретот се распоредува и на неколку наврати се пренесеува до висинските кампови, а дел од опремата се закопува под снегот.
8 Мај. Денес за аклиматизација отидовме до под камп 3 на 3350 метри каде ги закопавме работите што утре ке ни олеснат да се искачуваме побрзо по истиот пат. Одмораме назад во кампот 1. Планираме, се пакуваме и размислуваме за сите предизвици што не очекуваат на планината. Има и многу работи што остануваат непредвидливи. Една од најважните е временската прогноза. Пејсажот е навистина воодушевувачки. Облаците се спуштаат и  креваат постојано и неколку годишни времиња се менуваат во еден ден.



9 Мај. Камп 3, 3350 метри. За 5 саати и 40 минути пешачење стигнавме од камп 1 на камп 3. Утрото се разбудивме со 30 цм свеж снег. Бела белина, прст пред око не се гледа што ја отежнува ориентацијата во услови на намалена видливост. Не чекаше долг пат. Имавме среќа што ренџерите и војската денес поминаа пред нас, па патеката беше видлива и изгазена.  Денешната маршута од 2330 до 3380 е добра висина за аклиматизација и километража за тренинг. Овде на кампот имаме спектакуларен поглед на монт Хантер и нагоре према Денали, кој не очеува. За прв пат сме опремени со радио приемници, токи воки и гпс уред благодарение на Филип, бидејки јас сум скарана со технологијата. Денес е роденден на тато, се обидов да му испратам порака од сателитскиот телефон,  но подоцна разбрав дека не било успешно...
10 Мај. Се очекуваат силни ветрови. Сите градат снежни ѕидови околу шаторите. Одиме малку надоле да си го земеме теротот што го закопавме завчера и се враќаме овде на камп 3. Запознавам многу интересни луѓе со сериозни проекти во планина. Моето искуство иако поголемo од повеќето кај нас дома овде е незначително. Луѓево качуваат и и скијаат првенствени насоки и тоа во најдивите делови од планетава, Алјаска и Патагонија. Колин и Роб ни се комшии во кампот и се професионални атлети за брендот Патагонија. Го распоредуваме товарот и она што не ни треба ќе го носиме до точката Windy Corner на 4150 метри. Тоа ќе ни биде аклиматизација и тренинг за денес. Треба добро да се планира секој ден и секој грам што го носиме со себе. Може времето да се влоши и да треба да се чека со денови на исто место. За тие денови треба да се има храна. За три часа и десет минути во страшен ветер и невреме го однесовме товарот до Windy Corner. Поминувавме прему стрмен и замрзнат терен - Squirrel Hill. Добар тренинг за кој беше клучно да се има соодветна опрема и знаење за двиежење во глечер.
11 Мај. Ден за одмор. Страшни ветрови го разнесуваат ѕидот од шаторот. Мислев утрото ќе стиши но не. Ова е еден од тие денови кога тешко ќе излеземе од шатор. Вреќата за спиење е мокра и се во шаторот е мокро. Ѕидовите на шаторот почнаа да прокиснуваат. Тешко ќе биде да се излезе дури и во тоалет. Овие денови е многу битно да се обновуваат ѕидовите околу шаторот кои ветрот ги уништил за време на ноќта. Кревасите ги има насекаде особено во овој дел од планината така што мора да се сондира теренот пред да се постави камп. Штотоку не известија дека и утре ќе биде лошо времето но од петок доаѓа висок притисок и неколку дена добро време, размислуваме дали во тој прозорец ќе успееме да одиме и на врв или ќе биде пребрзо за нашата аклиматизација. Денес ни е 5ти ден на планинава.
12 Мај. Одлучивме да не одиме нагоре и покрај таквиот план на програмата. Ветрот е силен па остануваме уште една вечер на камп 3. Ова ќе ни биде 4та вечер овде. Го развеаме македонското знаме пред нашиот камп што не расположи со доза патриотизам. Надвор пак почна да врне многу снег. Штотоку ги исушивме шаторот и вреќите кои секоја вечер од кондензација впиваат влага, кога нов бран на влажен снег го забели шаторот повторно. Крупни влажни снегулки, кои како се топат се лепат на местото и прават основа за новиот слој да се залепи. Тој е еден од најтешките моменти, да се исушиме ние и опремата. Сите копнеат по еден убав сончев ден.
13ти Мај. Конечно камп 4, 4350м. Од камп 3 до камп 4 стигнуваме за 5 часа и 40 минути. Убав долг ден со сончево време.

14ти Мај. Втора ноќ на 4350м. Вчера беше најладната ноќ досега со -15 степени во шатор  а може и пониско. Денес ги донесовме сите работи што претходно ги  имавме закопано, ова е нашиот нов дом во следните неколку дена. Временската прогноза пак се промени од утре доаѓа нова бура така што нема да може брзо да напредуваме. Денес имаше убав снег и скијав телемарк на Headwall над кампот.

15ти Мај.  Одиме нагоре да оставиме товар за потенцијален камп на high camp на 5250м за некој ден од сега. Ќе оставиме еден мал шатор, нешто храна и гас. Според прогнозата се влошува времето и следниве два дена ќе сме овде. Прилично е ладно и самиот престој овде ако е предолг станува напорен. Денес моите родители преку сателитски телефон ми дадоа контакт од Глигор за консултации во врска со прогнозата. Веќе 10ти ден како сме на пат. Се чувствував добро, одев со скии и за помалку од два часа бев до фиксните јажиња. Филип продолжи со аклиматизација до над фиксните јажиња, а јас уживав во свежиот снег и скијав од 4900м до кампот. Добар ден за аклиматизација. Времето значително се влошуваше како и што беше најавено. Почна да врне се повеќе снег и ништо да не се гледа. Шаторот како го чистев така го затрупуваше нов снег. Филип и уште неколку луѓе уште не беа вратени од горе. Почнав сериозно да се загржувам бидејќи помина доста време. Скијајки надолу во бескрајната белина, свесна за сите опасности од лавини и дезориентација од патеката која се помалки беше видлива, секако во памет имајки ги сите огромни пукнатини на глечерот, можам да кажам дека чувството не беше многу пријатно. Сега кога уште повеќе се засили снежната бура, а моите пријатели се сеуште таму горе, ми создаваше чуство на немир и загриженост. Ги земав бамбусовите стапчиња за бележење на патот и тргнав нагоре да ги барам. Знаев дека се во близина, го маркирав патот за и самата да можам да се вратам, на неколку стотина метри низ маглата видов три силуети и Филип беше меѓу нив што ме израдува. Сега сме назад во шатор, после топло чајче и добра вечера среќна сум што се добро се заврши и се надевам на подобро време следниот пат кога ќе качуваме. Но, овде и во лоша видливост или силен ветер понекогаш мора да се движиме, едноставно доброто време како да не трае долго. Шаторот е повторно затрупан во снег и по се изгледа така ќе биде во следните неколку дена. Ова патување ќе потрае, трпеливост е една од битните работи за оние што сакаат да стигнат до врвот. Секако во комбинација со: добра аклиматизација, хидрација и клучен прозорец на добро време. Аклиматизацијата не е ни оддалеку завршена за нас, треба уште неколку пати да се качиме до 5200м  пред да помислиме на врвот. 
16ти Мај. Понеделник камп 4. Денес требаше да биде лошо време но излезе многу убав ден така што одлучивме да направиме тренинг. Слично како вчера претпладнето беше добро а попладне пак се качија облаци со снег. Снегот беше преубав, прашкаст и свеж од вчера така што јас одлучив да скијам на Headwall под фиксните јажиња. Два пати качив и скијав по 500м висинска разлика со што си направив добар неколку часовен тренинг. Филип денес стигна до “Палецот„ на 5100м што беше супер тренинг и аклиматизација и за него. Сега сме пак во шатор а надвор си снежи.
17ти Мај. Вторник. Се разбудивме со силен ветер и невреме. Според програмата тоа ни беше ден за одмор и до 11 часот не можевме да излеземе од шатор. Од околните шатори луѓе се спремаа да си одат. Ни оставија нешто храна и гас нам и на останатите што одлучиле да чекаат подобро време.  Сега веќе почнува првата битка на издржливост. 11ти ден на глечер кога веќе ментално секој попушта во недостиг на основен комфор. За сега ние се чуствуваме во ред и спремни сме да чекаме. Првиот добар временски прозорец ќе одиме нагоре. Многумина се обидуват да одат на врв од овде(камп 4) но ние сепак мислиме да спиеме и на high camp, што некои го избегнуваат заради ветришта и студ. Глигор не снабдува со доста прецизна метео прогноза. На повидок нема добро време.
18ти Мај. Толку студено што едвај го држам пенкалото а и тоа од студот веќе со мака пишува.  Замрзнатите ѕидови од шаторот со секој допир го пренесуваат студот и внатре во вреќата. Веќе не е забавно да се кампува на 4500м со толку студ и невреме недела дена. Два дена сме во шатор, добро се одморивме а и јадевме. Утре има предвидено мал прозорец но не знаеме дали да ризикуваме затоа што не е доволно за одење на врв. Ќе пробаме да одиме нагоре барем до high camp. Овојпат ја чувствувам планината поблиска за разлика од минатиот пат во 2012та година.

19ти Мај. Денес со прилично тешки ранци тргнавме со намера да спиеме на high camp. Но мене многу тешко ми тргна качувањето и беше многу студено. За првпат се движев со перјаната јакна од Еверст и со перјаните пантолони. Прстите на нозете не ги чувствував за време на целото качување, тогаш ги добив првите смрзнатини. Кога излеговме на гребенот на околу 5100м дуваше многу силен ветар па одлучивме да се вратиме. Беше добра одлука за да ја избегнеме бурата што се очекуваше во Сабота. Сега сме веќе добро аклиматизирани па само чекаме прозорец за на врв.
20ти Мај. Долго најавуваната бура дури има и име, се вика Клод. Ветришта и снег го трупаат шаторот, ги третирам моите премрзнати прсти што сеуште болат. Имавме активности низ камп, обновување на ѕидовите околу шаторот и нов тоалет кој го дизајниравме и изведовме со француските алпинисти Симон и Себастијан, со кои го делиме кампот. Точно сме две недели на глечер, се чини како цела вечност. Никако бурата да стиши а ние да се исушиме и стоплиме. Имаме уште осум дена на располагање. Искрено се надеваме на убаво време па дури како опција и да тргнеме од овде за на врв.

21 Мај. Се разбудивме во убав ден, сонцето ни врати малку надеж и ни ги стопли душите и шаторите. Цел ден слободни активности, малку скијање, потоа натпревар во згибови на кампот, готвење високо енергетски оброк, се додека во далечината на брдото не ги видовме Романците, татко и ќерка кои се враќаа од врвот. Девојчето на 12 години стана најмлада девојка на Денали. Преживеале хорор, им се скинал шаторот па една вечер останале надвор во снегот на 5200м во ужасни услови. Имаа благи смрзнатини но сепак се качија и безбедно се симнаа од врвот.

22 Мај. На Филип му е роденден. За денес планиравме да одиме горе по секоја цена но ренџерите на разбудија со вест за лошо време и засилен ветар во следните неколку дена. Немаме уште многу време за чекање. Овие денови од врвот успешно се вратија само Романците кои дојдоа аклиматизирани и со големо искуство. Ветерот го раскина шаторот во кој кампуваме и сето тоа делува на нашата мотивација. Го поминавме денот во друштво на новите комшии: Синан од Турција и Феликс од Австралија. Доста луѓе веќе се откажаа и го напуштија кампот. Дури и комерцијалните групи со водичи секој добар момент го користат за симнување надолу. Најдолго би можеле да чекаме уште 5 дена но би сакале да се движиме нагоре уште утре. Лошата видливост е еден проблем, ветрот - втор а студот - трет. Ниту една не ни оди во прилог. Сепак денес успеавме да го одржиме нивото на расположение и мотивација со вкусен роденденски ручек.




 24 Мај. Некаде после пладне околу 3 часот го качивме врвот Денали 6194м. Беше премногу ладно и ветровито, но успеавме! Го искористивме вчерашниот прозорец за да стигнеме до висинскиот камп на 5250м, и утрово рано да тргнеме нагоре. Можам да кажам дека во овој дел условите и теренот се како друга планета од она што го имавме досега видено. Од висинскиот камп се поминува долг траверс по заледеното брдо „Autoban“ додека не се стигне на „Denali pass“, а потоа теренот што станува се пострмен и позаледен се зарамнува на „football field“ од каде почнува последниот стрмен нагиб кој преку застрашувачки гребен води до врвот. Кон врвот ветрот се засили а температурата мислам дека беше барем -40. Јас се здобив со неколку смрзнатини па веднаш, истиот ден слегов долу до камп 4 по вкупно од 12 часа пат. Филип беше уморен па остана на high camp. Едниот палец ми е модар, носот не го чувствувам а другите два палци на рацете се некако неми. Мислам дека треба да се симнам од планинава што поскро ако сакам да ги зачувам сите прсти.
     
25 Мај. Овој врв не беше како другите до сега, да се симнеме па да прославиме. Овој пат ниту сликав нити снимав видео како што имав замислено, не гледав на саат за време или дали висиномерот на часовникот е точен. Овој пат клучно беше да се вратиме безбедно до кампот. Сама се вратив долу на камп 4 а Филип е сеуште горе со многу малку храна и гас за готвење. Долго најавуваното невреме ги зароби заедно со уште неколку тима оневозможувајки го нивното слегување надолу. Успеавме да искомуницираме по радио врска - по гласот ми делува во ред. Ме теши фактот што не е сам, има уште луѓе со кои го дели кампот и храната. Планинава навистна не е шега, во ваква ситуација убива чувтсвото на неизвесност додека си свесен дека не можеш ништо да направиш. Вчера додека се симнував надолу сама неколку пати се преплашив. Остри стрмни страни од секаде врз чии гребен треба да се помине, неосигиран, со силни удари на ветер. Пејсажот во далечината застрашувачки моќен. Се качивме на највисоката точка на северна Америка па сите други врвови во околината делуваат мали. Со Французинот Симон со кој го делевме кампот во исто време бевме на врв, додека неговиот партнер Себастијан и покрај огромното искуство со врвови над 6000м, сепак доби белодробен едем. Условите овде се навистина сурови. Планината е опасна по целата своја должина и ширина. Вчера на врв се качија и Американците Рајан и Кели со кои истовремено напредувавме од камп до камп. Се качи и еден Чех со скии, за кого подоцна слушнавме дека загинал спуштајќи се по Меснеровиот кулоар. Истиот ден се качи и еден Австралијанец и Украинец кои исто така се здобиле со посериозни смрзнатини. Мене за сега ме мачи носот кој сеуште не го чувствувам и палецот на левата кој е потечен со пликови и модро-син, другото ќе помине. Загрижена сум и за Филип, се надевам најдоцна утре сабајле ќе дојде затоа што мора да одиме долу. На вакво патување и покрај тоа што сме тим многу е битно секој да биде самостоен. Во нашиот случај јас одам со скии а Филип со рекети за снег, односно и двајцата сме „соло“, за што се подготвувавме при минатото искачување на Мера Пик во Непал, ноември 2015та година.
Грешки и шанси за поправка нема! Како ќе излезеш од шатор така треба да си спремен да одиш до горе. Крем за лице, соодветни чорапи, соодветни нараквици и наочари. Сега сватив дека ништо немам, постојано импровизирам и тоа ме чини скапо. Треба да се познава добро опремата која се користи и нејзините перформанси.


29ти Мај. Може да се каже дека ставаме крај на оваа експедиција. Филип конечно се симна. Се е во ред, за некој ден си одиме дома. За мене 20, за него 22 дена на глечер, после 17 дневен пристап и аклиматизација во сите временски услови, Денали беше качен за првпат од Македонка и Охридски планинар. По прелетување на глечерот и слетување во гратчето Талкитна официјално ја прогласивме експедицијата за успешна и завршена.







Голема благодарност до спонзорот Ге Натурал, Скаут оутдоор шоп и пријателите од Италија - Телемарк сноу евентс

Denali 6194m, Ilina Arsova i Filip Vasileski

Искачување на Денали 6194м, Илина Арсова и Филип Василески

Највисокиот врв на Северна Америка беше петтиот предизвик од циклусот „7 врвови на 7 континенти“, кој го искачивме на 24 Мај оваа година.
Заедно со Филип досега искачивме неколку врвови во минатите години што беше добра подготовка за конечно заедно да заминеме и на Денали (Мекинли), како еден од најсериозните и најизолирани врвови во светот.



Заминавме од Скопје на 5 Мај,  за на 7 Мај веќе да летнеме со глечерско авионче од градчето Талкитна до Базниот камп на висина од околу 2200м. Истиот ден продолживме до камп 1 на 2370м, до каде што стигнавме по 3ч и 50 минути одење. 
Во пониските делови глечерот беше во солидна состојба, со доволно снег кој ги покрива повеќето пукнатини. На почетокот се движевме побавно обидувајќи се што подобро да се усогласиме со Филип бидејќи тој се движеше со ракети за снег, а јас со скии. Носиме доста терет и храна за околу 20 дена. И двајцата носевме од 50 - 60 кг распоредени на санка и на ранец.  Оваа планина е посебно напорна бидејки целиот товар за дваесет дена го носиме сами: два шатори, неколку литри гас за готвење, две кујни, храна за дваесет дена и топла облека. Се мора да носиме сами до висинскиот камп 4 на 4350м надморска височина. За таа цел теретот се распоредува и на неколку наврати се пренесеува до висинските кампови, а дел од опремата се закопува под снегот.
8 Мај. Денес за аклиматизација отидовме до под камп 3 на 3350 метри каде ги закопавме работите што утре ке ни олеснат да се искачуваме побрзо по истиот пат. Одмораме назад во кампот 1. Планираме, се пакуваме и размислуваме за сите предизвици што не очекуваат на планината. Има и многу работи што остануваат непредвидливи. Една од најважните е временската прогноза. Пејсажот е навистина воодушевувачки. Облаците се спуштаат и  креваат постојано и неколку годишни времиња се менуваат во еден ден.



9 Мај. Камп 3, 3350 метри. За 5 саати и 40 минути пешачење стигнавме од камп 1 на камп 3. Утрото се разбудивме со 30 цм свеж снег. Бела белина, прст пред око не се гледа што ја отежнува ориентацијата во услови на намалена видливост. Не чекаше долг пат. Имавме среќа што ренџерите и војската денес поминаа пред нас, па патеката беше видлива и изгазена.  Денешната маршута од 2330 до 3380 е добра висина за аклиматизација и километража за тренинг. Овде на кампот имаме спектакуларен поглед на монт Хантер и нагоре према Денали, кој не очеува. За прв пат сме опремени со радио приемници, токи воки и гпс уред благодарение на Филип, бидејки јас сум скарана со технологијата. Денес е роденден на тато, се обидов да му испратам порака од сателитскиот телефон,  но подоцна разбрав дека не било успешно...
10 Мај. Се очекуваат силни ветрови. Сите градат снежни ѕидови околу шаторите. Одиме малку надоле да си го земеме теротот што го закопавме завчера и се враќаме овде на камп 3. Запознавам многу интересни луѓе со сериозни проекти во планина. Моето искуство иако поголемo од повеќето кај нас дома овде е незначително. Луѓево качуваат и и скијаат првенствени насоки и тоа во најдивите делови од планетава, Алјаска и Патагонија. Колин и Роб ни се комшии во кампот и се професионални атлети за брендот Патагонија. Го распоредуваме товарот и она што не ни треба ќе го носиме до точката Windy Corner на 4150 метри. Тоа ќе ни биде аклиматизација и тренинг за денес. Треба добро да се планира секој ден и секој грам што го носиме со себе. Може времето да се влоши и да треба да се чека со денови на исто место. За тие денови треба да се има храна. За три часа и десет минути во страшен ветер и невреме го однесовме товарот до Windy Corner. Поминувавме прему стрмен и замрзнат терен - Squirrel Hill. Добар тренинг за кој беше клучно да се има соодветна опрема и знаење за двиежење во глечер.
11 Мај. Ден за одмор. Страшни ветрови го разнесуваат ѕидот од шаторот. Мислев утрото ќе стиши но не. Ова е еден од тие денови кога тешко ќе излеземе од шатор. Вреќата за спиење е мокра и се во шаторот е мокро. Ѕидовите на шаторот почнаа да прокиснуваат. Тешко ќе биде да се излезе дури и во тоалет. Овие денови е многу битно да се обновуваат ѕидовите околу шаторот кои ветрот ги уништил за време на ноќта. Кревасите ги има насекаде особено во овој дел од планината така што мора да се сондира теренот пред да се постави камп. Штотоку не известија дека и утре ќе биде лошо времето но од петок доаѓа висок притисок и неколку дена добро време, размислуваме дали во тој прозорец ќе успееме да одиме и на врв или ќе биде пребрзо за нашата аклиматизација. Денес ни е 5ти ден на планинава.
12 Мај. Одлучивме да не одиме нагоре и покрај таквиот план на програмата. Ветрот е силен па остануваме уште една вечер на камп 3. Ова ќе ни биде 4та вечер овде. Го развеаме македонското знаме пред нашиот камп што не расположи со доза патриотизам. Надвор пак почна да врне многу снег. Штотоку ги исушивме шаторот и вреќите кои секоја вечер од кондензација впиваат влага, кога нов бран на влажен снег го забели шаторот повторно. Крупни влажни снегулки, кои како се топат се лепат на местото и прават основа за новиот слој да се залепи. Тој е еден од најтешките моменти, да се исушиме ние и опремата. Сите копнеат по еден убав сончев ден.
13ти Мај. Конечно камп 4, 4350м. Од камп 3 до камп 4 стигнуваме за 5 часа и 40 минути. Убав долг ден со сончево време.

14ти Мај. Втора ноќ на 4350м. Вчера беше најладната ноќ досега со -15 степени во шатор  а може и пониско. Денес ги донесовме сите работи што претходно ги  имавме закопано, ова е нашиот нов дом во следните неколку дена. Временската прогноза пак се промени од утре доаѓа нова бура така што нема да може брзо да напредуваме. Денес имаше убав снег и скијав телемарк на Headwall над кампот.

15ти Мај.  Одиме нагоре да оставиме товар за потенцијален камп на high camp на 5250м за некој ден од сега. Ќе оставиме еден мал шатор, нешто храна и гас. Според прогнозата се влошува времето и следниве два дена ќе сме овде. Прилично е ладно и самиот престој овде ако е предолг станува напорен. Денес моите родители преку сателитски телефон ми дадоа контакт од Глигор за консултации во врска со прогнозата. Веќе 10ти ден како сме на пат. Се чувствував добро, одев со скии и за помалку од два часа бев до фиксните јажиња. Филип продолжи со аклиматизација до над фиксните јажиња, а јас уживав во свежиот снег и скијав од 4900м до кампот. Добар ден за аклиматизација. Времето значително се влошуваше како и што беше најавено. Почна да врне се повеќе снег и ништо да не се гледа. Шаторот како го чистев така го затрупуваше нов снег. Филип и уште неколку луѓе уште не беа вратени од горе. Почнав сериозно да се загржувам бидејќи помина доста време. Скијајки надолу во бескрајната белина, свесна за сите опасности од лавини и дезориентација од патеката која се помалки беше видлива, секако во памет имајки ги сите огромни пукнатини на глечерот, можам да кажам дека чувството не беше многу пријатно. Сега кога уште повеќе се засили снежната бура, а моите пријатели се сеуште таму горе, ми создаваше чуство на немир и загриженост. Ги земав бамбусовите стапчиња за бележење на патот и тргнав нагоре да ги барам. Знаев дека се во близина, го маркирав патот за и самата да можам да се вратам, на неколку стотина метри низ маглата видов три силуети и Филип беше меѓу нив што ме израдува. Сега сме назад во шатор, после топло чајче и добра вечера среќна сум што се добро се заврши и се надевам на подобро време следниот пат кога ќе качуваме. Но, овде и во лоша видливост или силен ветер понекогаш мора да се движиме, едноставно доброто време како да не трае долго. Шаторот е повторно затрупан во снег и по се изгледа така ќе биде во следните неколку дена. Ова патување ќе потрае, трпеливост е една од битните работи за оние што сакаат да стигнат до врвот. Секако во комбинација со: добра аклиматизација, хидрација и клучен прозорец на добро време. Аклиматизацијата не е ни оддалеку завршена за нас, треба уште неколку пати да се качиме до 5200м  пред да помислиме на врвот. 
16ти Мај. Понеделник камп 4. Денес требаше да биде лошо време но излезе многу убав ден така што одлучивме да направиме тренинг. Слично како вчера претпладнето беше добро а попладне пак се качија облаци со снег. Снегот беше преубав, прашкаст и свеж од вчера така што јас одлучив да скијам на Headwall под фиксните јажиња. Два пати качив и скијав по 500м висинска разлика со што си направив добар неколку часовен тренинг. Филип денес стигна до “Палецот„ на 5100м што беше супер тренинг и аклиматизација и за него. Сега сме пак во шатор а надвор си снежи.
17ти Мај. Вторник. Се разбудивме со силен ветер и невреме. Според програмата тоа ни беше ден за одмор и до 11 часот не можевме да излеземе од шатор. Од околните шатори луѓе се спремаа да си одат. Ни оставија нешто храна и гас нам и на останатите што одлучиле да чекаат подобро време.  Сега веќе почнува првата битка на издржливост. 11ти ден на глечер кога веќе ментално секој попушта во недостиг на основен комфор. За сега ние се чуствуваме во ред и спремни сме да чекаме. Првиот добар временски прозорец ќе одиме нагоре. Многумина се обидуват да одат на врв од овде(камп 4) но ние сепак мислиме да спиеме и на high camp, што некои го избегнуваат заради ветришта и студ. Глигор не снабдува со доста прецизна метео прогноза. На повидок нема добро време.
18ти Мај. Толку студено што едвај го држам пенкалото а и тоа од студот веќе со мака пишува.  Замрзнатите ѕидови од шаторот со секој допир го пренесуваат студот и внатре во вреќата. Веќе не е забавно да се кампува на 4500м со толку студ и невреме недела дена. Два дена сме во шатор, добро се одморивме а и јадевме. Утре има предвидено мал прозорец но не знаеме дали да ризикуваме затоа што не е доволно за одење на врв. Ќе пробаме да одиме нагоре барем до high camp. Овојпат ја чувствувам планината поблиска за разлика од минатиот пат во 2012та година.

19ти Мај. Денес со прилично тешки ранци тргнавме со намера да спиеме на high camp. Но мене многу тешко ми тргна качувањето и беше многу студено. За првпат се движев со перјаната јакна од Еверст и со перјаните пантолони. Прстите на нозете не ги чувствував за време на целото качување, тогаш ги добив првите смрзнатини. Кога излеговме на гребенот на околу 5100м дуваше многу силен ветар па одлучивме да се вратиме. Беше добра одлука за да ја избегнеме бурата што се очекуваше во Сабота. Сега сме веќе добро аклиматизирани па само чекаме прозорец за на врв.
20ти Мај. Долго најавуваната бура дури има и име, се вика Клод. Ветришта и снег го трупаат шаторот, ги третирам моите премрзнати прсти што сеуште болат. Имавме активности низ камп, обновување на ѕидовите околу шаторот и нов тоалет кој го дизајниравме и изведовме со француските алпинисти Симон и Себастијан, со кои го делиме кампот. Точно сме две недели на глечер, се чини како цела вечност. Никако бурата да стиши а ние да се исушиме и стоплиме. Имаме уште осум дена на располагање. Искрено се надеваме на убаво време па дури како опција и да тргнеме од овде за на врв.

21 Мај. Се разбудивме во убав ден, сонцето ни врати малку надеж и ни ги стопли душите и шаторите. Цел ден слободни активности, малку скијање, потоа натпревар во згибови на кампот, готвење високо енергетски оброк, се додека во далечината на брдото не ги видовме Романците, татко и ќерка кои се враќаа од врвот. Девојчето на 12 години стана најмлада девојка на Денали. Преживеале хорор, им се скинал шаторот па една вечер останале надвор во снегот на 5200м во ужасни услови. Имаа благи смрзнатини но сепак се качија и безбедно се симнаа од врвот.

22 Мај. На Филип му е роденден. За денес планиравме да одиме горе по секоја цена но ренџерите на разбудија со вест за лошо време и засилен ветар во следните неколку дена. Немаме уште многу време за чекање. Овие денови од врвот успешно се вратија само Романците кои дојдоа аклиматизирани и со големо искуство. Ветерот го раскина шаторот во кој кампуваме и сето тоа делува на нашата мотивација. Го поминавме денот во друштво на новите комшии: Синан од Турција и Феликс од Австралија. Доста луѓе веќе се откажаа и го напуштија кампот. Дури и комерцијалните групи со водичи секој добар момент го користат за симнување надолу. Најдолго би можеле да чекаме уште 5 дена но би сакале да се движиме нагоре уште утре. Лошата видливост е еден проблем, ветрот - втор а студот - трет. Ниту една не ни оди во прилог. Сепак денес успеавме да го одржиме нивото на расположение и мотивација со вкусен роденденски ручек.




 24 Мај. Некаде после пладне околу 3 часот го качивме врвот Денали 6194м. Беше премногу ладно и ветровито, но успеавме! Го искористивме вчерашниот прозорец за да стигнеме до висинскиот камп на 5250м, и утрово рано да тргнеме нагоре. Можам да кажам дека во овој дел условите и теренот се како друга планета од она што го имавме досега видено. Од висинскиот камп се поминува долг траверс по заледеното брдо „Autoban“ додека не се стигне на „Denali pass“, а потоа теренот што станува се пострмен и позаледен се зарамнува на „football field“ од каде почнува последниот стрмен нагиб кој преку застрашувачки гребен води до врвот. Кон врвот ветрот се засили а температурата мислам дека беше барем -40. Јас се здобив со неколку смрзнатини па веднаш, истиот ден слегов долу до камп 4 по вкупно од 12 часа пат. Филип беше уморен па остана на high camp. Едниот палец ми е модар, носот не го чувствувам а другите два палци на рацете се некако неми. Мислам дека треба да се симнам од планинава што поскро ако сакам да ги зачувам сите прсти.
     
25 Мај. Овој врв не беше како другите до сега, да се симнеме па да прославиме. Овој пат ниту сликав нити снимав видео како што имав замислено, не гледав на саат за време или дали висиномерот на часовникот е точен. Овој пат клучно беше да се вратиме безбедно до кампот. Сама се вратив долу на камп 4 а Филип е сеуште горе со многу малку храна и гас за готвење. Долго најавуваното невреме ги зароби заедно со уште неколку тима оневозможувајки го нивното слегување надолу. Успеавме да искомуницираме по радио врска - по гласот ми делува во ред. Ме теши фактот што не е сам, има уште луѓе со кои го дели кампот и храната. Планинава навистна не е шега, во ваква ситуација убива чувтсвото на неизвесност додека си свесен дека не можеш ништо да направиш. Вчера додека се симнував надолу сама неколку пати се преплашив. Остри стрмни страни од секаде врз чии гребен треба да се помине, неосигиран, со силни удари на ветер. Пејсажот во далечината застрашувачки моќен. Се качивме на највисоката точка на северна Америка па сите други врвови во околината делуваат мали. Со Французинот Симон со кој го делевме кампот во исто време бевме на врв, додека неговиот партнер Себастијан и покрај огромното искуство со врвови над 6000м, сепак доби белодробен едем. Условите овде се навистина сурови. Планината е опасна по целата своја должина и ширина. Вчера на врв се качија и Американците Рајан и Кели со кои истовремено напредувавме од камп до камп. Се качи и еден Чех со скии, за кого подоцна слушнавме дека загинал спуштајќи се по Меснеровиот кулоар. Истиот ден се качи и еден Австралијанец и Украинец кои исто така се здобиле со посериозни смрзнатини. Мене за сега ме мачи носот кој сеуште не го чувствувам и палецот на левата кој е потечен со пликови и модро-син, другото ќе помине. Загрижена сум и за Филип, се надевам најдоцна утре сабајле ќе дојде затоа што мора да одиме долу. На вакво патување и покрај тоа што сме тим многу е битно секој да биде самостоен. Во нашиот случај јас одам со скии а Филип со рекети за снег, односно и двајцата сме „соло“, за што се подготвувавме при минатото искачување на Мера Пик во Непал, ноември 2015та година.
Грешки и шанси за поправка нема! Како ќе излезеш од шатор така треба да си спремен да одиш до горе. Крем за лице, соодветни чорапи, соодветни нараквици и наочари. Сега сватив дека ништо немам, постојано импровизирам и тоа ме чини скапо. Треба да се познава добро опремата која се користи и нејзините перформанси.


29ти Мај. Може да се каже дека ставаме крај на оваа експедиција. Филип конечно се симна. Се е во ред, за некој ден си одиме дома. За мене 20, за него 22 дена на глечер, после 17 дневен пристап и аклиматизација во сите временски услови, Денали беше качен за првпат од Македонка и Охридски планинар. По прелетување на глечерот и слетување во гратчето Талкитна официјално ја прогласивме експедицијата за успешна и завршена.







Голема благодарност до спонзорот Ге Натурал, Скаут оутдоор шоп и пријателите од Италија - Телемарк сноу евентс

Lagadin protestira!